In memoriam
"Everything we see in the world is the creative work of women."
In memory of Mustafa Kemal Atatürk, the emancipator of Turkish Women.
Rucola - Rucola - Arugula - Rocket - Roka
In the days before Linnaeus things were easy for herb enthusiasts. If two herbs or spices looked and/or tasted the same, one would just add an adjective in front to make the distinction. It looks like radish, but it taste different? Call it horse radish. It tastes like Marjoram, but grows in the wild? Call it wild marjoram. This naming convention leads to many confusions to the modern food enthusiast, who suddenly, can taste items from across the globe in the convenience of their supermarket alleys. One of my biggest confusions regards the bitter leaves of what I grew to know as "Roka" in Turkey. I'll try to clean this confusion with the help of Wikipedia and the great Carl Linnaeus. This is what I know as Roka in Turkish. Its species name is Eruca Satvia, and is known as Arugula or Rocket in the English-speaking world. In Italian its called the Rucola comune, i.e. the common rucola. I guess both Germans and Turks have taken the word from Italians. This on...
Comments
Kağnılar gidiyordu Akşehir üstünden Afyon’a doğru.
Toprak öyle bitip tükenmez,
dağlar öyle uzakta,
sanki gidenler hiçbir zaman
hiçbir menzile erişemeyecekti.
Kağnılar yürüyordu yekpare meşaleden tekerlekleriyle
Ve onlar
ayın altında dönen ilk tekerlekti.
Ayın altında öküzler
başka ve çok küçük bir dünyadan gelmişler gibi
ufacık, kısacıktılar
ve pırıltılar vardı hasta, kırık boynuzlarında
ve ayakları altından akan
toprak
toprak
ve topraktı.
Gece aydınlık ve sıcak ve kağnılarda tahta yataklarında
koyu mavi humbaralar çırılçıplaktı.
Ve kadınlar
birbirlerinden gizleyerek
bakıyorlardı ayın altında
geçmiş kafilelerden kalan öküz ve tekerlek ölülerine.
Ve kadınlar
bizim kadınlarımız:
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki ve karasabana koşulan ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların
oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan
kadınlar,
bizim kadınlarımız
şimdi ayın altında
kağnıların ve hartuçların peşinde
harman yerine kehriban başaklı sap çeker gibi aynı yürek ferahlığı,
aynı yorgun alışkanlık içindeydiler.
Ve onbeşlik şaraplenin çeliğinde
ince boyunlu çocuklar uyuyordu.
Ve ayın altında kağnılar
yürüyordu Akşehir üzerinden Afyon`a doğru.
Nazim Hikmet